بیست دقیقه به آخرین روز و آخرین سانس تصمیم گرفتم برم و ببینمش. به یه دوست عزیز انگلیسی زبان هم زنگ زدم و بهش گفتم که باید بیست دقیقه دیگه دم سینما باشه. بهش گفتم که فیلم به زبان فارسی و زیر نویس فرانسه است و اونم از من پایه تر گفت بزن بریم برای من بهتر از این نمیشه که مجبور بشم به فرانسه بخونم و به شیرینی فارسی گوش بدم...
وارد سالن سینما که شدیم دهنم از تعجب باز مونده بود. تقریباْ نصف بیشتر سالن پر بود از جمعیت که من چهره ایرونی میونشون پیدا نکردم. تقریباْ این سینما پاتوق منه و تا حالا حتی برای فیلم های پر زرق و برق هم سابقه نداشت که اینقدر جمعیت توی این سالنش باشه. خیلی بی انصافیه اگه تنگ نظراننه بگیم که خوب بابا خودت میگی "آخرین روز و آخرین سانس" ...
بگذریم. فیلم که شروع شد اولش سعی می کردم که همه جملاتش رو به درستی برای این رفیق شفیق ترجمه کنم که اون هم هی می گفت که فهمیدم و بابا بیخیال. شاید خودش نفهمید که یه بار بزرگ رو از دوش من برداشت و آرامش دیدن یه شاهکار رو بهم هدیه کرد.
بله،فیلم که شروع شد، انگار که سبک شده بودم. انگار یکی اومد و دستم توی دستهاش گرفت و من رو از صندلی مخمل قرمز سینما بلندکرد و با خودش برد توی پرده. حرکات دوربین در باغ و بالای دیوار خانه (مونس) مثل خلسه بود. انگاز که (زرین) روی پوست تن من دیوانه وار کیسه میکشید. گویی که من جای (فائزه) عاشق شده باشم و جای (فخری) اسیر. اشک ریختم و افسوس خوردم و آه کشیدم. نمی دونم شاید نباید این رو بگم، اما باور دارم که هیچ کس به جز یه دختر یا زن ایرونی نمی تونه اون چیزی که در جان این فیلم هست رو با رگ و پی و همون زخم های تن (زرین) حس کنه. در پایان فیلم خسته بودم و زخمی و ... اما رها.

دوستان ببینید این فیلم رو، (زنان بدون مردان) با کارگردانی یکتای (شیرین نشاط).

... حضرت والاتبار، اگر اجازه دهید سوالی بپرسم؛ بفرمایید؛ کلیسا چه خواهد کرد اگر کسی دیگر نمیرد؛ این وضعیت چندان طول نخواهد کشید جناب نخست وزیر، حتی اگر کسی با مرگ معامله کند؛ جناب والاتبار، فکر کنم به سوال من ندادید؛ بگذارید سوال را به خودتان برگردانم، اگر دیگر کسی نمیرد دولت چه می کند؛ دولت تلاش می کند که برای این موقعیت چاره ای بیاندیشد، ولی کلیسا چی؛ جناب نخست وزیر، کلیسا به پاسخ های جاودانی خو کرده است که من شکل دیگری برای آن متصور نیست؛ حتی اگر واقعیت آن جواب ها را باطل کند، چی؛ ما از همان نخست، کاری نکرده ایم جز آنکه واقعیت را باطل کنیم؛ حضرت پاپ چه خواهند گفت؛ اگر من پاپ بودم، که باری تعالی مرا به خاطر این گناه ببخشد، فی الفور رای جدیدی صادر می کردم و مرگ را به تعویق می انداختم؛ بدون هیچ توضیح اضافه دیگری؛ هیچ وقت از کلیسا خواسته نمی شود چیزی را توضیح بدهد، تخصص ما، مانند موشک ها، همیشه بی اثر ساختن ذهنیت زیاده از حد کنجکاوی از طریق ایمان است؛ شب به خیر ...

متن بالا رو از کتاب "در ستایش مرگ" نوشته "ژوزه ساراماگو" انتخاب کردم. ترجمه جناب "شهریار وقفی پور" که به همت نشر مروارید چاپ شده. یکی دیگه از اون کتاب هایی که به وقت اومدنم از ایران به همراه خودم آوردم. تقریباً توی بهمن ماه 89 تمومش کردم و تا الان وقت نکرده بودم که معرفی اش کنم. تقریباً در جای جای کتاب جملاتی هست که شما رو میخکوب میکنه. از دستش ندید.

تا امروز صبح که مقاله (مسعود بهنود) رو اتفاقی خوندم (آن که با دوربینش، جهان را گریست). دلم برای نوشته هاش تنگ شده بود. انگار دلم دو کلمه حرف حساب می خواست با انشای جناب بهنود. گوگل و کلیک روی نام مقاله و سکوت و سکوت و بهت و سکوت و اشک و آه و افسوس و سکوت ...

صدای پای سال نو داره میاد. مثل هر سال بی باک، سرشار از یقین و پر از امید.

پس امید که شاد باشید ...
شاد باشید به بهانه بهار که با دستان پر از شکوفه، باران، آفتاب، سبزه و آوای پرنده گان، امید به فرداها رو برای همه ما به هدیه میاره.

مهم نیست که چقدر الان خسته و تنها و دلتنگ و نگرانیم.
مهم اینه که فردا همیشه سر میرسه و چه خوش که فردای بهاری چشم به راه ماست.
برای تک تک شما فرداهایی سرشار از سرور و سربلندی و تندرستی رو آرزو می کنم و امیدوارم هر جای گیتی که هستید پنجره امید دلهاتون به آفتاب باز باشه.

شاد باش من رو برای فرارسیدن سال 1390 خورشیدی بپذیرید.
روز و روزگارتون خوش و خرم.
دادار نگهدارتون.

به دوران غوغای تنباکو، شهر شلوغ بود و بازارها بسته، شاه نشسته بود در تالار آینه و ملبوس غضب پوشیده کامران میرزا نایب السلطنه هم سربازان سیلاخوری را به صف کرده بود که اگر جمعیت از سبزه میدان بگذرد به توپ ببندند. شاه همین طور که در فکر بود و عریضه جات می خواند صدائی شنید در پایه صندلی زرنشان، فرمان داد  میرزا ابراهیم نجار را  بخواهند. تا پیرمرد نفس نفس زنان برسد کمی طول کشید. رسید و زمین ادب بوسید و عذر تقصیر خواست که از راه دور شرفیاب شدم و دید ملازمان همه گوش هایشان را به پایه صندلی زرنشان چسبانده اند و چهره هایشان پیداست که صدایی نمی شنوند. شاه فرمود: میرزا ابراهیم چه می بینی. پیرمرد تعظیمی کرد و گفت: قبله عالم درست شنیده اید موریانه زده، خدا نکند به تخت طاووس بزند. ملازمان متملق دویدند که قبله عالم را از روی صندلی زرنشان بلند کنند که آسیبی نرسد اما شاه فریاد زد صدراعظم، دوات و قلم. گفته اند هم آن جا تصمیم به لغو امتیاز تنباکو گرفت و نامه به میرزای شیرازی به نجف نوشت.

بعدها شاه به امین السلطان گفت در صدای پیرمرد که از شهر آمده بود پیغامی شنیدم، به دلم افتاد سخن از موریانه و صندلی زرنشان نیست، کار از این سخت تر است.

ابتدای این مطلب رو می توانید در وبلاگ شخصی مسعود بهنود تحت عنوان "کار از این سخت تر است" بخوانید.

... نمیشه کسی ایران رو ترک کنه.
سوار یه هواپیما بشه.
هفت ساعت بعد رشته ها رو قطع کنه.
امکان نداره!
ایران در تو هست.
جایی که تو متولد شدی در تو وجود داره.
اون عطرها،
اون بوها،
اون صداها،
آهنگ ها
ترانه ها
حرف ها،
محیط،
همه چیز هست.
تو وطنت رو در خودت حمل میکنی.

سوسن تسلیمی در مصاحبه با بی بی سی در برنامه تماشا
اینجا رو کلیک کنید می تونید ببینید این مصاحبه بی نظیر رو!

مولانا

تقدیم به تو دوست عزیز برای همین دو ساعت گپ در این یکشنبه عصر!

سکوت همه جا رو گرفت. در آسانسور باز شد. هنوز نگاهش روی آینه یخ زده بود که یه دفعه به خودش اومد. اخم کرده بود و به خودش زل زده بود. شاکی بود، انگار. چرخید و با بی حوصلگی در آسانسور رو باز کرد و خودش و همه وسایلش رو از میون در سنگین آسانسور کشید بیرون. هنوز اخم روی صورتش جا خشک کرده بود. کلید توی قفل چرخید و گرمای خونه خورد توی صورتش. صدای یه ملودی با پبانو و ویولون توی گوشش بود. از اونهایی که زیر طاق های وین دانشجو های موسیقی میزنن. هی دستهاش رو روبروی صورت اخم آلودش بالا و پایین می برد.انگار آهسته آهسته نت ها داشتن دونه دونه گره های پیشونش رو باز میکردن. چرخی زد وسط اتاق و دستهاش رو بالا و پایین می برد. خلسه کلمه خوبی بود. نفهمید چی شد که یه آن متوجه شد که ملودی تغییر کرده. یه ساز زهی بود، مثل گیتار یا یه چیزی مثل اون. انگار روی تار و پودهای روحش یکی داشت دست میکشید. صدای ارتعاش سیم ها تنش رو می لرزوند. اما هنوز یه چیزی توی تنش زیر سینه اش مثل یه توپ کوچیک سفت، خونه کرده بود و آخر هر چرخی که می خواست نفسی تازه کنه زیر سینه اش درد میگرفت. اهمیتی نمی داد. درد آشنایی بود. داشت بهش عادت میکرد. چرخش هاش حالا دیگه ملایم تر و لطیف تر شده بودن. دیگه تنها چرخ زدن نبود، آهنگین بود، یک رقص شیرین. هر چه ملودی آرام تر میشد، حس سبکی بیشتر توی روحش رسوب میکرد. ناگهان متوجه شد که صدای نفس های کسی رو میشنوه. صدای نفس های کسی بود که می نواخت. صدای بالا و پایین شدن سینش و حرکت دستش روی سیم ها رو میشنید. گرمای نفس نوازنده می خورد به صورتش. صدای نفس ها و گرمای نفس حرکاتش رو لطیف تر کرده بودن. انگار توپ زیر سینه اش داشت حل میشد. خودش رو در آغوش نت هایی که نوازنده به وجود می آورد، رها کرده بود. مثل عشق بازی بود. انگار اختیار حرکاتش به دست نوازنده بود و فرکانس حرکاتش با فرکانس دست نوازنده کم و زیاد می شد. مثل طنابی بود که به دست و پاهاش بسته شده باش. مثل عروسک های نمایش های عروسکی. گاه دستها ملتمسانه به سوی آسمان و پاها زانو زده و گاه دستها ناامیدانه و گره خورده و پاها آویزان. به تدریج صدای نفس ها و حرکت دستها آروم تر میشدن و اون رو آروم روی زمین فرود می آوردن. دیگه فقط صدای نفس های اون و بالا و پایین رفتن سینه اش بود که توی گوشش می پیچید و آروم آروم دوباره سکوت همه جا رو فتح کرد. 

وقتی دارم از پله میام بالا به این عبارت "تا فردا" فکر میکنم و به با خودم می خندم. هی تکرارش میکنم تا میرسم به دفتر کارم و پشت میزم و خودم رو دوباره توی لحاف کار می پیچم و موسیقی های زیر زمینی این رادیوهای بیگانه و کافر!

پس تا فردا...

مسعود بهنود