بنشيني كنار من
قلاب بياندازي توي رگ هاي من
گريه كنم با شانه هاي تو
بلرزي با چشم هاي من
همين كه لب هاي من پناه بياورند به قلاب تو
زمستان بريزد توي رگ هاي من و اولين برف ببارد
آرام
از سر انگشتان تو
بر جنوب كوچك من

روجا چمنكار

ميون اين همه اتفاق عجيب و غريب هيچ شعري نرم تر از اين پيدا نكردم كه توي اين زمستون بتونه بهتر از اين گرم تون كنه!

نمي دونم!
واقعاً نمي دونم!

براي آزيتا و حميد عزيز

به ياد آيدين سالك، عزيزي كه خيلي زود رفت
اما هميشه واسه همه ما همين نزديكه
توي ذهن و قلبمون.

انتظار داريد آشغال ننويسم.
درستش مي كنم همين حالا، نه از فردا! 

هنوز فراموش نكرديم
سيبش شيرين بود
عصاره اش چشمانمان را باز كرد
پس بيا گناه كار باشيم
كلمات ممنوعه را دوست بداريم
همچنين انسان ها را
زير آسماني كه همواره تهديدمان مي كند.

رزه آوسلندر (آلمان)

سوسك شدم مثل شخصيت اول كتاب مسخ كافكا كه نه تنها كريه و وحشتناكه، بلكه توي فضاي اتاقش هم گير كرده و از صداي پيانو نواختن خواهرش لذت مي بره!

آره سوسك شدم. ذهنم به همون زشتي چهره گرگور شده! به همون زشتي ...

الان كه دارم مي نويسم تازه افتاد كه چرا ديگه نمي تونم بنويسم؟ بهتر بگم. چرا ديگه نمي آد كه بنويسم؟ 

سوسك شدم.

دلم شكننده مي شه
دلم تُرد مي شه
دلم تنها مي شه
دلم پُِر مي شه
دلم سنگ مي شه!؟
دل ...

ولي

هميشه اميدواره
هميشه عاشقه
هميشه منتظره
هميشه پر هيجانه
هميشه ...

بايد صبور باشه
آره بايد خيلي صبور باشه
صبر

آره بايد از اين نعمت بزرگ
جلوي خيلي از چيزها ايستاد
آره بايد صبور بود
نيستي!
نيستم!

خوب بايد تمرين كرد!
تمرين صبر....

صبر با
ايمان به مقصد
و تلاش در قدم به قدم راه
و عشق

تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار
تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ مهر تو-
تو ای با دوستی دشمن.

زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید.

برادر! گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان کش برون آید.

تو از آیین انسانی چه می دانی؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
و حق با توست
ولی حق را -برادر جان-
به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست…

اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار

گوش کنید

زبان آتش . شعر فریدون مشیری و صدای محمد رضا شجریان

چقدر ابراز واقعی احساسات درسته؟
چقدر اجتناب ناپذیره؟
چقدر لذت بخشه؟
چقدر دردناکه؟
چقدر دوستان رو می شه شناخت؟
آرامش چقدر در مقابل خشم موثره؟
آیا همیشه آرامش موفق تر از اعتراضه؟
آیا همیشه سکوت کاراتر از سخن؟
آیا اعتراض آرام اصلاً معنا داره؟
آیا عدم توجه به یک روش نادرست (روش تغییر مسیر انرژی در کتاب مدیریت ویل دان) همه راه حل موضوعه؟
آیا نباید یکبار برای همیشه فرد رو در همین زمان اشتباه مورد مواخذه قرار داد؟
چقدر روشهای روانشناسی و  مدیریت خشم و رفتارها در بهبود روابط متفاوت بین آدم ها موثره؟
آیا با این همه آدم متفاوت چقدر می شه به روشهای استاندارد استاتیک اعتماد کرد؟
آیا نسخه رفتاری من با ویژگی های شخصیتی من با تو با ویژگی های شخصیتی تو نباید فرق داشته باشه؟

کمکم کنید.
کمکم کنید فکر کنم.
من میون این همه سوال و کلی جواب به ازای هر کدوم معلق شدم.

من از این غوطه وری در شعفم!

از یک دوست

اين روي اولين صفحه كتاب نوشته شده بود. يكي از كادو هاي تولد امسالم.
يكي از مهمترين مزيت تولد بازي شنيدن از كلي دوست قديميه!
بچه ها از همه شما ممنونم.

الله و اکبر، کلم پلو مامان نازی، شوپن و ...
مهستی، آدامس اربیت اکالیپتوسی، بستنی سنتی به مناسبت بعثت و نوشتن متدولوژی واسه Business Intelligence به طوریکه بشه تو بازار داغون فناوری اطلاعات ایران اجراش کرد!!!!!!!!!!!!

به خدا عجیب تر از ما تو دنیا نیست!
همینه که همه دنیا انگشت به دهن موندن!!!!

"از کجا به کجا رسیدیم .     
نماز جمعه نرفته بودیم که رفتیم به خطبه های آقا با دقت گوش نداده بودیم و هیس هیس نکرده بودیم که دادیم و کردیم سر پشت بوم الله اکبر نگفته بودیم که گفتیم توی قرآن و احادیث دنبال فکت نگشته بودیم که گشتیم در مراسم سالگرد شهدای هفتم تیر شرکت نکرده بودیم که کردیم از کنار پسر بهشتی ایستادن احساس دلگرمی نکرده بودیم که کردیم با شعار "بهشتی، کجایی، موسوی تنها شده" شُر شُر اشک نریخته بودیم که ریختیم از وسط 2000 نفر آدم به خون تشنه با اعتماد به نفس و نگاه عاقل اندر سفیه رد نشده بودیم که شدیم با حرفهای موسوی تبریزی و غفاری حال نکرده بودیم که کردیم نخست وزیر سابق جمهوری اسلامی همه چیز و همه کس مون نشده بود که شد هاشمی ناجی و آخرین امیدمون نبود که شد برای زندانبانان دیروز و زندانیان امروز دل نسوزونده بودیم که سوزوندیم .......... خدا آخر و عاقبتمونو به خیر کنه !"

این مطلب رو امروز یکی از دوستان برام فرستاد که به نظرم خیلی درست رسید!
دقیقاْ مطمئن نیستم ولی گمان می کنم که خانمی به نام "ویولت" این رو نوشته. مهم نیست مهم اینه که به دل میشینه. به دل من که نشست. آخه این دقیقاْ به پست قبلیم، "کجا می خوای بری؟"، خیلی شباهت داره! هنوز هم می گم، امیدوارم بی هدف هزینه های سنگین نپردازیم....

شايد با تصور روزهاي خوش،
تلخي و سردي روزهاي گرم تابستاني
پر از اجساد، زخم و درد رو بشه تحمل كرد...